SIEPIE LIJZENGA

 

'Warme herinneringen aan het gezicht van Cambuur'

 

Het is vrijdag 5 mei 2017. Op Bevrijdingsdag, een nationale feestdag, hangen in Nederland de vlaggen uit. Straten zijn bemenst, net als parken en festivalterreinen. Ook in Leeuwarden. Toch gaat de vlag in de Friese hoofdstad bij veel woningen halfstok als het droevige nieuws naar buiten komt dat de markante Cambuur-legende Siep Lijzenga plotseling is overleden. Beter bekend als Siepie. Een Cambuurman in hart en nieren. Een voor velen een echte ‘vrrriend’.

 

Afscheid

Midden mei 2015 kondigt Cambuur aan dat Siep Lijzenga met pensioen gaat. Zijn hele leven loopt hij rond binnen de vereniging, waarvan maar liefst 28 jaar als materiaalman. In al die jaren heeft hij een ongekende mate van bekendheid weten te vergaren, zowel binnen als buiten de club. Iedereen kent Siepie. En andersom. Getooid met een enorme bos sleutels loopt hij door het stadion. De één krijgt een schouderklop, de ander een stomp. ‘Hé, vrrriend’, klinkt het meermaals per dag. Hij opent het stadion en sluit de boel af. Ook als hij de directeur uit z’n kamer moet bonjouren. Morgen weer een dag. Als Siepie zijn afscheid en pensioen aankondigt in 2015, schuwt hij de publiciteit. Interviews geeft hij liever niet. Een afscheid met de stille trom is natuurlijk onmogelijk. Op 17 mei 2015 speelt Cambuur thuis tegen Willem II. In minuut 28 – het aantal dienstjaren van Siepie – klinkt een daverend applaus vanaf de tribunes en vanuit de dug-out. Siepie staat op, kijkt verrukt om zich heen en klapt richting de supporters. Ineens lijkt het besef te komen. Teveel eer. Snel weer zitten. Dat laten de wissels niet gebeuren. Hij moet nog even blijven staan. En terecht. Clubhelden moet je eren. De MI-side toont een fraai spandoek. Na afloop van de wedstrijd is er nogmaals applaus, aangevuld met een fraaie fotocollage en bos bloemen. De microfoon gaat richting Siepie. Hij schudt. Nee, iets zeggen hoeft niet. Zo is het mooi geweest.

 

Pensioen

Cambuur zonder Siepie, dat lijkt een onmogelijk iets. De belasting is echter te groot geworden voor hem. En dus beweegt hij zicht vanaf seizoen 2015/2016 niet meer voort door de gangen. Met z’n kenmerkende, ietwat kreupele loopje. Staat hij niet meer voor het washok. Schalt zijn raspende ‘vrrriend’ niet langer door de catacomben. Van parttime werknemer naar fulltime supporter. Met zijn maten van ‘de oude mannengroep’, die geregeld een kop koffie drinken onder de zuid-tribune. Keuvelen over koetjes en kalfjes. Het reilen en zeilen binnen de club bespreken. Sommige dingen gaan goed, maar veel kan beter. Het is echter Siepie ten voeten uit om de vuile was niet buiten te hangen. Aan zijn Cambuur moeten ze niet komen. Al gaat het slecht of staat hij niet achter beslissingen van de club, klagen doet hij zelden. Zijn geelblauwe liefde kent geen grenzen. In voor- en tegenspoed. Zoals het hoort. Met Fré Douma – Broekster Boys én Cambuur fanaat – bezoekt hij met regelmaat wedstrijden. Ook in het amateurvoetbal. Daarnaast is hij graag op Terschelling, zijn meest geliefde Waddeneiland. Op het fietsje de boel verkennen. In alle rust. Tussendoor koffie op het terras. Of een biertje of glaasje Baileys als het wat later op de dag is. En ook thuis in zijn woning in Camminghaburen is het goed toeven. Op het fietsje naar de club. Het is altijd een bekend verschijnsel geweest.

 

'Vrrrienden'

Vertrouwen, daar draait het om bij Siepie. Hij laat veel mensen toe, maar niet zomaar. In beginsel houdt de loyale materiaalman vaak even afstand, maar als er sprake is van wederzijdse waardering heb je er een vriend voor het leven bij. En die rij is uiteindelijk ellenlang. Van Carlo de Leeuw, Koen Brack en zijn vriendin Claudia Loi tot Arno Arts, Jan Bruin en Geert van Tuinen. En van Henk de Jong, Bert Konterman en Mohamed El Makrini tot Jack de Gier, Sandor van der Heide en Ard de Graaf. Zelfs als spelers maar kort op de club rondlopen, is de indruk onuitwisbaar. Bij nieuwelingen is hij op z’n hoede. Vooral als ze uit de Randstad komen. Maar zich anders gedragen is er niet bij. Dat merkt ook Marco van der Heide tussen 2011 en 2013, als hij en zijn teamgenoten er volgens Siepie een bende van hebben gemaakt. Op z’n Wâldfrysk, vrij uniek binnen het stadse Cambuur, spreekt hij eenieder toe. “Vrrriend. Oh nee, ouwe grauwkop. De Randstad, och. Oprûmje die troep, oars flikker ik ’t allejer yn’e container.” En als er dan niet werd opgeruimd, ging alles inderdaad de container in, aldus Van der Heide. Siepies werkplek is in de gang, naast de kleedkamer van de spelers. Het is zijn veilige onderkomen, inclusief televisie en radio. Om op de hoogte te blijven van het laatste nieuws, vooral sportgerelateerd. In de ruimte staan zes wasmachines. De vieze kleding komt via de spelers naar binnen. Brandschoon gaat het er weer uit. Een Pietje Precies. Zijn werkzaamheden worden, net als zijn persoonlijkheid, alom gewaardeerd. Tastbaar is het zogeheten Gouden Leeuwtje dat hij van de gemeente Leeuwarden ontvangt. Een hommage aan zijn inzet voor de vereniging. En trots is hij evenzo op het graffitiportret op de zijmuur van de sporthal die aan het Cambuurplein grenst. Naast mister Cambuur, Johan Abma.

 

Herinneringen

 

Op die zwarte 5 mei in 2017 is het de bedoeling dat Siepie op bezoek gaat bij zijn broer in Tytsjerk. Als hij die dag niet arriveert, ruikt zijn broer onraad. Bij Siepie thuis wordt niet opengedaan. Er moet een raam worden ingetikt om binnen te komen. Hij zit aan de keukentafel. Het lichaam is levenloos. Siepie is niet meer. Hij wordt 72 jaar oud. Het nieuws slaat binnen Cambuur in als een bom. En zodra de mededeling zijn oud-collega’s, vrienden en bekenden in het wereldje heeft weten te bereiken, stromen de quotes, anekdotes en herinneringen binnen. Via kaartjes, social media, kranten. Koen Brack denkt er met een glimlach aan terug. “Een gouden vent. We hebben veel gelachen. Mijn vrouw Claudia deed de merchandise op de club. Ook rondom het bestellen van kleding had ze contact met Siep. Op een gegeven moment was ze bij hem in het hok. Ik liep naar binnen met alleen een handdoek om de middel. En liet deze ‘per ongeluk’ vallen. Hij schrok zich helemaal rot. Totdat ie zich besefte dat Claudia mijn vriendin was. Lagen we weer eens ouderwets in een deuk. En verder? Tja. Een gouden man. Erg begaan, met alles in en rondom de club.” De reacties op de website van Cambuur zijn tekenend. Eén uit duizenden, aldus Yuri Rose. Lief, trouw en ongecompliceerd, laat Richard Elzinga achter. Ik ga je missen, grote vriend, zegt Carlo de Leeuw. Begin dit jaar overlijdt De Leeuw zelf. De voetbalwereld, met Feyenoord voorop, staat ook daar uitgebreid bij stil. Oud-speler van Cambuur Arno Arts wijdt tenslotte een lang stuk aan Siepie. Het gaat over vriendschap, vertrouwen en humor. En wordt afgesloten met het kenmerkende: rust zacht, vrrriend! Siepie Lijzenga, iemand om nooit te vergeten.


Jelle Teitsma